12.7 Crusader Vaders: One Night Only (Analysis)

Lahat naman ng mga banda, may pinaniniwalaan. Minsan nga lang, palya kung sumulat. Minsan hindi rin maganda ang nagiging mensahe.

Naisip ko lang dito, ano kaya ang tingin ng mga outsiders dun sa mga tumugtog sa Iglesia Ni Cristo rally? Kasi ako naasar ako na may kumakanta ng 21 Guns doon ni hindi nga nila talaga naiintindihan kung bakit sila andoon. Kalokohan talaga.

So eto, nilagay ko siyang side-by-side commentary: indie music scene pati na rin ang relihiyon o relihiyon kuno.

Siguro kaya pang ayusin ang background kasi wala ka naman talagang pakialam sa lead character e. Sino bang magiging interesado dito, diba?

12.6 Sundalong Anino (Analysis)

Muli, naglalaro na naman ako sa “horror” genre dahil mahilig ako sa Filipino horror ngunit kesa maging isang Shake, Rattle, and Roll episode form, naglaro ako sa horror-drama.

Basehan ko rin kasi ang isang eksena sa V for Vendetta ni James McTiegue kung saan tahimik na pinatay ni V ang isang matandang babae.

Sa lahat ng mga kwento ko, ito ang pinakamasarap palawakin dahil dito talaga ako nagimbento. Ang mga sundalo lamang ang nagsestage ng kani-kaniyang attacks sa mga kampo ng iba at ginagawa lamang nila ito upang mapalakas ang kanilang kaso upang ipurge out pa ang mga NPA at kung sino-sino pang mga grupo sa mga kabundukan.

Maganda rin siyang gawing horror upang mabago naman ang pakiramdam ng mga politically charged na pelikula. Nagawa rin kasi ito sa isang Shake, Rattle, and Roll na episode sa The Invasion. Kulang nga lang sa estetiko ‘yun. Kaya pa gawing mas seryoso, mas nakakakilabot. Mas nakakatakot kapag mas malakas ang motibo.

12.5: Sa Eskinita, Noong Isang Gabi (Analysis)

Napaka-sabaw ng kwento at kitang-kita na gusto ko sana siyang maging thriller-action na homage sa mga Rudy Fernandez at Lito Lapid action films pero base pa lang sa premise, wala naman talaga akong magandang pangset-off sa kanya kaya nagkaganyan ang kwento.

Hindi rin gaanong maganda ang motibo ng nanghabol. Napakafail-safe na lasing siya kaya siya nanghabol. Labo.

Kung palalakihin man ito, gusto ko talaga ‘tong gawing isang action story. Baka set piece lang sa isang action film na may dala-dalang Gasul (hindi pa malaman ang rason) at basta magliliyab ‘yun. Masaya kasi kapag may nagbabakbakan habang may umaapoy na background.

12.4 Jeepney Blues (Analysis)

Personal ang kwento sa’kin dahil tungkol ito sa nanay ko. Galing sa mga totoong pangyayari ang nabanggit. Minsan na rin akong nagpahulog habang nakasabit sa jeep pero hindi dahil malungkot ako ngunit dahil hindi kinaya ng kamay ko kaya sa sobrang pagod bigla na lang dumulas sa isip ko na delikado palang bumitaw bigla.

Aaminin ko, disservice ‘to sa sarili kong kwento dahil napakawalang kwentang kwento naman ang isang taong naglayas at nagpakamatay din dahil wala siyang kakampi. Interesado talaga ako sa mangyayari kung sa simula pa lang ng paglalakbay ay naudlot na ang lahat dahil walang patutunguhan. In short, short film ‘to. Na pangit.

Kung palalawakin talaga (at malamang ako lang ang makakagawa), maaari ‘tong gawing self-discovery journey papalayo sa nosyon ng pamilya. Marami na kasing family movies ngayon. Pero ‘di ba marami na rin ‘yung mga mala-emo na lonely voyager films o books? Siguro ang kailangang maiba dito ay yung attitude ko sa journey. Siguro ‘yung confusion din dapat naglalaro talaga sa loob at hindi klaro sa manonood hanggang sa dulo, walang narating kasi ‘yung sarili iniwan na matagal na. New life awaits, kumbaga. Ang labo ‘no?

12.3: Bwaya sa Banga (Analysis)

Nais ko sanang gumawa ng komentaryo sa korupsyon ng mga pulisya lalo na dito sa Pilipinas. Kadalasan kasi ay dinedepensahan sila ng mga tao na napagutusan lamang o bunga ng kagaguhan ng mga nasa itaas. Para sa’kin, hindi ba bilang isang mamamayan ng Pilipinas ay may responsibilidad kang alamin kung kanino ka dapat susunod at bilang isa tao rin ay dapat alam mo ang tama at mali. Lalo na’t pulis sila ay dapat nga hindi sila nagpapahawak sa kasakiman ngunit ganoon pa rin ang nangyayari.

Sa kwento mismo, pilit ang pagkakapasok ni Danilo. Maikli lang naman talaga ang kwentong habol ko kaya biglaan lang ang pasok niya. Wala rin akong maisip talaga na rason kung bakit pa niya haharangan si Paolo at ang namamatay na lolo. Pakiramdam ko naman hindi ganoon kasama ang mga parak kahit na mga gago sila. Siguro gusto ko lang ‘ding gamitin talaga ang term na “bwaya” para sa mga pulis at interesanteng makakita ng pulis na naglalakad sa baha.

Kung palalawakin talaga ang kwento ay maaaring anecdote lamang ‘to o isang segment lamang siya sa isang omnibus film. Pangmaikling kwento lang talaga ito.

12.2 Die-Hard Friends: Isa Na Namang Kwento ng Mga Bobong Burgis (Analysis)

Napakapangit ng kwento sa totoo lang. Kailangan pa talagang ayusin ang mga elements. Naipilit ko lang din ang “Truth or Dare” na laro at hindi ko rin talaga alam kung anong kalalabasan noon hanggang sa literal na sinulat ko na.

Nais ko sanang ibunggo ang mga tauhang ito sa isang sitwasyong mahihirapan silang lahat. Ngunit hindi naman din gaano kahirap ang napasukan nila. Sinadya ko ring bobo sila bilang asar na asar ako doon sa mga tao sa 3.3 na entry. Napakaarte kasi nila mag-usap.

Nakakatuwa kasi ang ganoong estilo: mga magkakaibang tao na ibubunggo mo sa isa’t isa at pag-uusapin pero hindi ko rin naman nagawang maayos na gawing distinct ang bawat isa kaya pumalya.

Marami talaga akong kilalang ganito na kung maglaro ay masyadong seryoso ang mga bagay at ang masaklap dun ay sila ‘yung tipong mga mayayamang batang wala lang magawa sa buhay kaya pakiramdam nila may karapatan silang magpakagago. Gano’n ‘yung husga k okay Sozyalite kahit ‘di ko siya kilala (oo alam ko masama pero ganun talaga ako paminsan). 

12.1: Kabanata 8: Sparks (Analysis)

Klarong-klaro na maikling kuwento lamang ito at kung magiging pelikula man ay kakailanganin ng matinding rebisyon ang kwentong ito lalo na sa bahagi ni Bubitoy dahil napakalaki niyang foreign element ngunit hindi siya naipaliwanag sa mabuting paraan. Parang nandoon lang siya para manakot.

Shake, Rattle, and Roll episode sana ang aking gustong marating ngunit kahit para sa Shake, Rattle, and Roll ay masyado pang mahina ang pagiging “horror” ng kwentong ito. Kadalasan naman, hindi binibigyan ng explanation masyado kung bakit may mga kababalaghan. Mas nakakatakot ‘yun kesa sa ibigay mo ang lahat. Tutal, mas nakakatakot ang isang taong kayang gumawa ng kasamaan ngunit hindi mo alam ang kanyang pinanggalingan kesa sa alam mo kung ano ang pwedeng gawin dahil kaya mo itong agapan.

Ginawa ko rin siyang “Story-Within-A-Story” dahil kadalasan, masyado nang one-sided at fantastical ang horror. Gusto kong ilabas ang horror kahit sandali sa papel, sa telebisyon, o kung anuman. Gusto ko ring palakasin ang kapangyarihan ng media na bumuhay. Hindi ba’t nakakatakot na nagbabasa ka ng isang kwentong tungkol sa isang taong nagbabasa tungkol sa horror at lumabas ang horror creature sa kanyang kwento? Nakuha ko ito sa Call of Ctulhu na isa pa rin sa mga pinakanakakatakot na kwentong nabasa ko.

Palya pa ang execution, pwede pang mapabuti.

At oo, pilit dahil sa elements.  

11.7: Crusader Vaders

3.6: Granada X

1.4: Concierto ni Cristo

5.5: Kabanata ng Rakenrol

8.5: APEC, Admusic, Diamonroe, Malate Film Branch, Dylan Row, at Guilty Pleasure

Matagal na niyang pinapangarap ito: ang makapaglingkod sa Iglesia gamit ang kanyang tunay na talento.  Bilang isang rockstar, lagi na lang walang nanonood sa kanya. Masyado raw kasing mahal ang P300 entry sa kanyang mga gigs. Bakit daw sila magbabayad ng ganoon kataas para lang mapanood ang “Crusader Vaders”.

Pero ngayon, para sa “Separation of Church and State” na hindi naman niya talaga naintindihan, tumutugtog siya sa pinakakakaibang stage na tinugtugan niya sa buong buhay niya: Crossing. Marami namang banda ang tutugtog dun pero sa tingin niya sila lang ang orig. ‘Yung iba kasi puro covers ang nasa setlist. E anong kakaiba ‘dun di ba? Ano’ng serbisyo ba naman ‘yung mangongopya ka lang. Time to shine niya ito.

Buong gabi, tumugtog sila ng iba’t ibang original songs tulad ng: “To Felix Be The Glory”, “Rock the Holy House”, “Bible Rifle”, at ang on the spot nilang ginawang kanta “Separation of Church and States” na paulit-ulit lang ang lyrics. Nagustuhan sila ng mga tao. Nagwala ang lahat. Napahiyaw ang mga audience. Hanep.

At pagkatapos ng performance, tila tinamaan siya ng kabaliwan. Sound grenade ang kanyang nadidinig kahit na naghihiyawan na ang mga tao. Nabibingi na siya sa sariling kagalingan.

Ilang araw pagkatapos ng kanyang napakagaling na performance nila, binatikos sila ng netizens.

“AMPANGIT”

“SOBRANG CORNY”

“LUTANG TUMUGTOG”

Napaiyak na lamang siya.

11.6: Sundalong Anino

6.1: Military patrol base sa Albay, rinatrat ng NPA

4.7: Ang Burgis at mga Maligno

2.2: Samyo ng Espiritu

1.5 Aninag

Hindi na naman makatulog si Maria ngayong gabi.

Dati-rati’y natatakot siya sa mga kaluluwang gumagala sa mansyon nila na sinasabi ng lolo niya’y umaaligid daw ang kanilang mga ninunong matagal nang inangkin ang kanilang lupa.

Hindi sila ang umaaligid ngayon sa mansyon kung saan mag-isa na lamang siyang nakatira. Mga espirito ng mga dati niyang pinahirapan ang nagsisilabasan mula sa ilalim ng kama, sa mga aparador, sa salamin, at sa iba’t ibang mga sulok ng kwarto. Lahat sila gumagapang sa sahig.

Bilang isang heneral sa batalyon, marami na siyang mga nagawang hindi niya ninais kailanman gawin. May prinsipyo naman siya. Naitaguyod niya ito lalo na’t lagi niyang pinaninidigan ang lahat ng sinasabi bilang karamihan sa mga babaeng sundalo sa kanila’y mga sinungaling.

Pero hindi siya exception sa pagsisinungaling. Hindi niya kayang magmalinis dahil marami ng mga “military attacks” na sila-sila lang din ang nagiistage.

“Military Base, attacked by NPA”

“Base in Aklan, bombed by terrorists”

Mga headlines na sila-sila lang din ang may kagagawan. Staged attacks sa isa’t isa upang maijustify ng mga nasa itaas na tugisin lalo ang mga NPA, na pumatay pa lalo ng napakaraming tao.

Ang mga umaaligid sa kwarto niya ngayon ay mga kasamahan niya; mga kasamahang namatay dahil sa kanyang mga staged attacks, bawat gabi sinusubukan siyang kunin. At ngayong gabi, isusuko na niya ang sarili sa kanila.

Iniabot ng kaluluwa ni Sergeant Guingona ang kanyang kamay kay Maria.

Kinuha ni Maria.

Kinuha ni Guingona ang buhay ni Maria.

Kung paano kinuha rin ni Maria ang buhay ni Guingona.

Kung paano kinuha ang mga buhay nila ng digmaan.

11.5: Sa Eskinita, Noong Isang Gabi

10.3: Gasul Lite

8.7: Lumad, Trapik, Sours, Kritikal, at Teleserye

4.1: Mister Diuresis

2.3: Kagat ng Dilim

12:30AM

Hindi na naman mapakali si Roger. Kung kailan marami siyang mabibigat na dala, doon pa siya tinamaan ng diuresis.

di-ure-sis

 \,di-ye-re-ses\

: an increased excretion of urine

Hindi niya alam bakit biglang naubos ang Gasul nila sa bahay. Hindi rin niya alam bakit 12:30 nang umaga na’y naisipan pang magluto ng kanyang misis at kinailangan pa siyang gisingin upang bumili ng Gasul kung kailan hindi sila nagdedeliver. Kinontakt na nga lang niya si Rocco noon na may mga Gasul sa bodega na ekstra niya.

Nanginginig na ang kanyang tuhog na tumatama-tama sa Gasul. Hindi na niya mapigilan. 12:30AM na, may trapik pa rin at dahil dito’y napababa na siya at dumiretso sa eskinita. Madilim naman at kung umihi siya dito’y siguradong walang makakahuli sa kanya. Ganoon na rin naman ang amoy ng lugar. Umihi siya sa may tabi at linapag lamang sa tabi ang Gasul na dala.

Nang may makakita sa kanyang Mama, natakot siya at minadali ang pag-ihi. Lasing ang mama, may dala pang bote ng gin, kung kaya hinabol siya nito dahil akala niya’y umiihi si Roger sa bakuran ng kanyang “mansyon”. Buhat-buhat ni Roger ang gasul habang tumatakbo papalayo sa isang lalaking hindi niya kilala at hindi niya malaman-laman ang motibo.

Hindi siya maingat sa pagtakbo kung kaya nahulog siya sa creek. Tumalon din ang lasing at sinundan siyau. Pagtalon ng gago, tumama ang bote ng gin sa Gasul at kumalat ang alak. Wala pang limang segundo’y nagliyab na ang dalawa.

7:00 AM

Napakabaho noon sa creek. Mabaho na nga noon e… lalo pang bumaho.

11.4: Jeepney Blues

7.6: Desaparecidos o Ang Paghahanap sa mga Nandito Lamang

9.1: Hakbang

1.1: Sabit

8.4: Long Distance, Flynn, De Puta, Kabwayan, BreLeuze, at Maicling Pelicula

Nakaalis na ako ng bahay. Alam kong hahanapin din nila ako pagkatapos ng dalawang araw. Dalawang araw pa ang kailangan upang mapansin nila ‘yon dahil lagi naman akong wala (7.6).

Umaga ako umalis. Hindi pa sila gising, sinigurado ko ‘yon. Ayoko namang may makakita sa’kin. Kunwari papasok lang pero dala ko na ang lahat ng bag na pwede kong dalhin. Nilagay ko na kalahati ng mga nasa cabinet ko. ‘Pag nakita nila wala namang nagbago halos. Hindi sila maghihinala. Baka nga mas mauna pa nilang mapansing umoonti na ang labada kesa nawawala ako.

Pero sa’n nga ba ako pupunta? Nung inisip ko ‘to, sabi ko okay Mama ako pupunta pero mukhang hindi rin kasi hindi naman talaga niya kailanman sinabi nasa’n siya. Kutob-kutob ko lang din ‘yung nasa may Katipunan area pa siya nakatira kasama ang aking tita pero ‘di ko talaga alam ‘yun.

Kahit na dalawang malaking bag ang dala ko, sumabit na ako sa jeep (1.1) at sa paghakbang (9.1) ko’y naalala ko agad ang araw na iyon: nang humakbang ako sa hagdan ay sumabay ka’t muntik kang mahulog at mamatay. Akala ko noon, tuluyan ko nang mawawala ang nanay ko at habambuhay kong sisisihin ang sarili ko.

May patutunguhan nga ba talaga ako? Umalis lang naman ako kasi hindi ko na kaya ang mga sitwasyon sa bahay. Wala na akong kakampi doon. Akala ko sa labas meron pa. Hindi ko naman mahanap si Mama. Wala ka na e.

At napabitaw ako bigla. Binitawan ko na lang basta-basta. Tapos na.

Hindi ko na nakita ang mukha mo kung kaya hindi kita mahatulan muli (8.4): iniwan mo ako at kailangan mong sagutin ang lahat ng tanong ko.

Kahit sa bungad ng kamatayan, ikaw ang nakikita ko. Ikaw ang unang taong humagkan sa’kin at ngayon, hahagkan ako ng mga alaala mo sa aking huling pagkakahulog.

11.3: Bwaya sa Banga

6.4: Parak, nanadyak ng sidecar boy

4.6: Dura-Dura

4.2: Si Tatang na Dalawa ang Tulugan

2.7: Baha De Yero

2.1: Bwaya

Si Lando ang tumatama (2.7) noong atakihin si Mang Rudy (4.2), 86 anyos, sa puso. Hindi ito ang unang beses na inataki siya ngunit ito ang unang beses na mahihirapan si Paolo, ang kanyang anak, na dalhin siya sa Ospital ng Sta. Ana.

Bahang-baha na sa labas ng kanilang tahanan noon. Hindi alam ni Paolo paano dadalhin ang kanyang tatay kundi gamitin ang kanilang sidecar na ginagamit sa water delivery business nila. Hindi naman sila makakapagdeliver kahit saan so ano pa bang gamit nito ‘di ba?

Isinakay ni Paolo si Mang Rudy na hirap na hirap nang huminga, halos ‘di na kumikibo. Binigay niya ang pinakamalalakas na padyak na kaya niya upang labanan ang pataas na pataas nang tubig. Kahit napakalakas nang ulan, kailangan niyang madala ang tatay sa ospital. Hindi siya pwedeng mamatay.

Sa may tulay ng Sta. Ana, nagbabantay si SPO3 Danilo Crespo (2.1). Nakatakip ang ilong ni Danilo dahil napakabaho ng baha. Sinara nila ang tulay sa hindi malamang rason. Isa na namang kalokohan nang pamahalaan.

Nang dumating ang sidecar ni Paolo na sakay si Mang Rudy, hinarangan siya ni Danilo. Bawal daw silang pumunta sa kabila dahil sarado ang daan. Itinuro ni Paolo si Mang Rudy na nakasuot ng jacket at naghihingalo. Hindi pa rin pumayag si Danilo.

Nang pilitin ni Paolo na dumaan ay tinadyakan siya ni Danilo at nahulog siya sa baha (6.4). Pag-ahon niya’y sinuntok pa siyang muli ng pulis at sabay dinuraan (4.6). Hinulog siya nito sa baha. Dahil sa galit ni Paolo at pagmamadali, kinuha niya ang baril ni SPO3 at binaril ito sa ulo. Lumutang-lutang ang malansang dugo nito sa baha. Nakita ito ng ibang mga pulis at pinaputukan siya ngunit imbis na siya ang tamaan ay si Mang Rudy ang tinamaan sa ulo. Hinuli si Paolo na umiiyak.

Sa kalaboso ang katapusan ni Paolo.

11.2: Die-Hard Friends: Isa Na Namang Kwento ng Mga Bobong Burgis

10.1: Ang Sozyalite

3.3: Last Order sa Hard Hat

5.7: Syota

1.6: Balik-Tanaw

Hindi ba ang reunion, dapat kumpleto kayo? Hindi ba ang barkada, barkada lamang kung kumpleto sila?

Hindi ganoon ang naging gabi nina Rhea (mula sa 1.6), Kev (mula sa 10.1), Joey (mula sa 5.7), at Christa (mula sa 5.7). Masyado na rin silang matanda para maniwala na kailangang kumpleto ang barkada, kailangang kumpleto ang reunion. Noong high school at college, oo. Madaling maka-miss nang isa’t isa e. Pero ngayon, may mga trabaho na sila. Hindi sila pwede magkasisihan. Masyado na silang matanda para doon.

Normal Friday night na rin ito para sa kanila. Kadalasan naman sila talagang napapadpad dito sa Hard Hat (mula sa 3.3) pero hindi magkakasama.

Si Rhea ay laging nakakasama ang mga katrabaho niya dito mag-inuman lalo na pagkatapos ng mga out-of-the-country trips nila.

Si Kev, nakakainuman niya ang blockmates niya sa USTe dito. Kung hindi dito, sa may Collective kaso naiingayan sila sa mga tugtugan.

Si Joey at Christa, madalas pumunta dito bilang Makati kids lang din naman sila at ang apartment nila ay sa may Cityland lang. Dito sila nagrerelax pagkatapos ng mahabang-araw sa kani-kaniyang trabaho.

“Is it just me or are we getting too old for this thing?” sabi ni Kev.

“It’s just you, Kev,” sabi ni Christa. “’Di talaga kita gets paminsan.”

Tawanan si Joey at Rhea na kanina pa napapatingin kay Kev. Matagal nang gusto ni Rhea si Kev.

“Let’s play a game: spin the bottle. Me and my friends, lagi naming nilalaro ‘to when we go here,” sabi ni Kev.

“Is it just me or are we getting too old for that thing?” sabi ni Joey.

Tawanan si Christa at Joey.

“No, seriously, man. Laro tayo,” pilit ni Kev. “Truth or Dare.”

“Don’t we know everything about each other already?” sabi ni Christa.

“I’m game” sabi naman ni Rhea.

Chinug ni Kev ang kanyang red horse at sabay inikot ‘to. Tumapat si kanya sabay tawanan ang mga kaibigan.

“Truth” sabi ni Kev.

“Tell us something we don’t know,” sabi ni Rhea.

“Okay… I like someone in this room,” sabi ni Kev.

Nagulat ang lahat. Pwedeng estranghero pero may posibilidad na isa sa kanila. Intriga nga, kamo.

“Daya, hindi sinabi,” sabi ni Joey.

Inikot ulit ni Kev ang bote at sa kanya na naman tumapat. Tawanan na naman. Backfire sa kanya ang kalokohan niya.

“Pakshet… dare na lang,” sabi ni Kev.

“Okay, I dare you to kiss the person you like,” challenge ni Rhea.

Lahat sila nananabik. Hindi pwedeng takas an ‘to ni Kev.

“Hoy gago siguraduhin mong ‘di si Christa ‘yan a kundi papatulan kita!” sabi ni Joey…

Sabay halik ni Kev sa labi ni Joey.

Tila namatay ang party music sa Hard Hat. Nagkatinginan lang ang apat: si Rhea kay Kev, si Kev kay Joey, si Joey sa sahig, si Christa kay Joey din. Tumigil ang mundo. Ang matatagal nang magkaibigan, nasira sa isang laro.

Masyado na nga silang matanda para doon.

11.1: Kabanata 8 - Sparks

10.7: Juan Tamad: Modern Tayms

6.5: Technician Nakuryente, Dedbol

5.3: Jaguars

4.4: Tumpak Topak

3.4: Sutsot, Udlot, at ang Kwentong Naibalot sa Talulot

Binabasa ni Manong Guard (mula sa 5.3) ang pinakabagong edition ng Philippine Horror Stories. Mag-isa lang siya ngayon sa 23^rd floor ng IFC kung saan ang mga ilaw ay awtomatikong nagbubukas. Medyo kinakabahan siya dahil may mga ghost stories na noon dito katulad ng batang nahulog sa elevator at minsa’y umaakyat-akyat sa ibang palapag dahil gusto niyang magtrabaho sa World Bank paglaki o ‘yung kwento ni Dado na namatay habang nagkokompyuter.

Kabanata 8: Sparks

Ito ang bayan ng Maytunas kung saan napakaraming mahihirap na tao. Walang kuryente dito kadalasan at nang minsan pa’y may namatay nang technician habang inaayos ang kuryente (mula sa 6.5). Hindi talaga sang-ayon ang mismong kalikasan ng bayan sa kuryente kung kaya marami rin talagang walang trabaho dahil hindi sila naeenganyo.

Nagkalat na ang mga tambay sa kalye. Isa na dito ay si Goyong (mula sa 10.7) na kahit mestisuhin at may pinag-aralan ay hindi na kumuha ng trabaho.

Sinusutsutan si Goyong gabi-gabi ng isang hindi makitang tao. Noong una hindi siya sigurado kung siya ba talaga ang sinusutsutan ngunit alam niya ang kanyang  Nakikipag-inuman na siya kela Marie at Toyang kapag nangyayari ito. Tila gumagapang na ahas ang bawat “Tsst!” na nanggagaling sa kadiliman. Ang sabi nila Marie, ugali raw ‘yan ng mga prosti (mula sa 3.4) lalo na ang mga bakla. Lalo lang nahinuha ni Goyong na siya nga ang sinusutsutan.

Isang gabi, hindi nakapagpigil si Goyong. Malakas na ang tama niya noon nang bigla siyang sutsutan uli mula sa kadiliman. Iniwan niya sila Marie at sinugod ang pinanggalingan ng sutsot. Hindi siya napigilan ng mga kaibigan dahil galit na galit na siya. Dala-dala ang kanyang cellphone na Flashlight App, inilawan niya ang madilim na parte kung saan nanggagaling ang sutsot. Pagtingin niya, may mga mata sa likod ng kahoy. Andito ang baliw ng bayan na si Bubitoy (mula sa 4.4).

“Putangina ka ikaw lang pala ‘yun!” sabi ni Goyong sabay binugbog si Bubitoy na walang laban sa lasing na lalaki. Hindi naiintindihan ni Bubitoy ang nangyayari.

Pagbalik ni Goyong, tawang-tawa niyang ikinwento kela Marie na si Bubitoy lang pala ‘yon.

Noong susunod na gabi, nag-iinuman na naman sila. Isang oras na ang lumipas at wala nang sumusutsot. Natuto na si Bubitoy marahil.

Sa katapusan nang kanilang kasiyahan, bigla na lang may umilaw sa kadiliman na para bang may pumutok ng fuse box. Nagulat si Goyong.

“Kita niyo ‘yun?” tanong niya sa mga kaibigan pero wala silang napansin.

Lumapit si Goyong sa lugar kung saan ito nanggaling sabay narinig na naman ang nakakaasar na sutsot.

“Putangina, si Bubitoy na naman ba ‘to…” sabi niya.

In-on niya ang flashlight at nakitang nakatayo si Bubitoy doon. Sumutsot ulit siya. Hindi maintindihan ni Goyong ano ang ginagawa ng baliw. Sa susunod na sutsot niya, tunog kuryente ang lalabas. Ang mga mata ni Bubitoy ay naging asul habang tuloy-tuloy ang daloy ng mala-kuryenteng tunog ng kanyang dila.

Lumiwanag muli ang kadiliman at ngayon ay nakita na nila Marie. Nadinig din nila ang isang malakas na pagputok. Tumakbo sila papunta roon at pagtingin nila’y—

Ibinaba na ni Manong Guard ang libro. Tila may naririnig siyang dumadaloy na kuryente sa loob ng IFC office. Sinilip niya ang mga cubicle at sa isa’y may ilaw at tila may nagsaspark na kuryente mula sa kompyuter.

Nakahandusay ang katawan ng isang lalaking nakasando, shorts, at tsinelas sa tabi ng cubicle. Mestisuhin. Wala na ang mga mata nito.

Nabitawan na niya ang libro na nahulog sa ihing nagkalat sa sahig.

10.7 Magkakasalubong Tayo: Juan Tamad - Modern Tayms

Hindi naman nakakapagod ‘tong ginagawa namin e. Sana nga lang, binabayaran ako para dito kasi kung ganoon e asenso na ‘ko. Laki ng kikitain ko e halos 24/7 ako dito e.

Tambay. Hindi ba pwede maging trabaho na lang ‘yun? Masyado na ‘kong master e. Propesyonal tambay. Sabi nga nila, ‘di mo aakalaing tambay lang ako. Kahit manumit, iniiwasan kong maging kamukha ‘yung mga kapitbahay ko dito. Pero ‘yun, e kainuman ko rin naman sila at katawanan ‘pag gabi so ba’t ko pa tatago diba? Pogi ko raw masyado para tumambay-tambay. Kuha na raw ako ng trabaho tutal minsan hindi naman ‘yan sa eksperyens e pero nasa itsura din. E mukha naman akong mala-Dennis Trillo asar nila Jinks.

Kaso ‘yun nga, tinatamaan ako ng katamaran. Masaya naman ako dito, e. ‘Di naman nagagalit si Inang sa’kin. Sumasideline din naman ako paminsan diyan sa may barberya. Hindi na rin masama. Hindi masama kung ‘di mo mamasamain e ‘di ba? Maayos naman akong tao e. ‘Di rin naman ako lasenggo kahit gabi-gabi kami nag-iinuman. At tsaka matalino din naman ako kahit papaano e. Siguro ‘di ko kaya maging pulitiko pero sigurado may talino naman ang taong marunong magChess ‘di ba. Husay ko roon.

Pero kung trabaho ang usapan, e tatambay na lang ako. Antayin ko na lang maging paid tambay ako. Okay naman ‘yung ganun. Sana may presidenteng mas matalino sa’kin na gawin ‘yun. Kung ‘di man niya kayang tanggalin ang kahirapan, bayaran na lang niya ang mga mahihirap.

10.6 Magkakasalubong Tayo: McDeep

Pumayag akong maassign dito kasi akala ko naman ‘di gaanong interesado ang mga tao sa desserts lalo na’t marami naman sa loob. E nakalimutan ko kung nasaang bansa ako.

Impyerno nga pala itong Pilipinas…

sa init.

Nako, pagkainit-init talaga ng pesteng bansa na ‘to. Customer peak kapag 1:00PM onwards! You won’t bilib it. Kulang na lang siguro magsabay-sabay silang lahat na bumili dito. At ngayon, nalilito pa rin ako sa pagdidip ng ice cream. Kala niyo madali ‘to? E minsan, tatlong tao ang magkakasunod sa pila. Ang isa gusto strawberry fudge sundae, ang isa strawberry Mcdip with rice krispies, ang isa vanilla cone lang. Napapaghalo ko paminsan! Nakasawsaw na nga ako ng vanilla cone sa fudge e! Kahiya ‘yun, oo.

‘Di ko rin naman sila masisisi. Ako kapag mainit naghahanap talaga agad ako ng ice tubig. Kadalasan 10 pesos ‘yun sa amin. Noong bata nga ako 3 pesos lang e. E ngayon, kung madaanan mo naman ‘tong stall namin, 10 pesos lang may vanilla cone ka nang napakalamig. Dagdagan mong 5, may dip pa. Dagdagan mo pa onti, may malutong na rice krispies na. Andaming kachipan na pagpipilian! At masarap. Sulit ka. Ubo, sipon, name it, I got it!

10.5 Magkakasalubong Tayo: LushLush

Tingin ko, wala naman talagang gustong bumili nitong mga sabon dito. Ewan ko ba, e nauuso naman ang Safeguard at Likas o kung ano-ano pa. Ba’t pa sila bibili dito ‘di ba? Ni ako nga hindi ako bibili dito e. Ang mahal-mahal. ‘Pag ako nakaipon, ‘di rin ako bibili kahit isang sabon. Kahit may employee discount pa. Kasi ano naman gagawin ko doon ‘di ba? Araw-araw naman akong naliligo. Malinis naman pakiramdam ko sa simpleng Green Cross soap lang. Tas eto ang dami pang kaechosan na kung ano-ano. May mga nalalaman pang Dead Sea Salt at kung ano-anong chechebureche extracts. E kung maligo ka na lang kaya ‘di ba?

Minsan nga may mga pumapasok lang dito tas aamoy-amoy. Parang mga adik, ba. Tapos ‘yung mga bata ‘pag nandito, titingin-tingin lang sa shapes nung mga sabon. Nagagandahan lang. Siguro nga ‘di nila alam na sabon talaga ‘yun e o baka dumulas na isipan nilang sabon ‘yun at naisip na baka pandisenyo lang. Haynakech talaga.

Kung paano pa kami naseswelduhan ni Ser, hindi ko alam. E karamihan naman ng costumers niya ay:

1.       Matanda na at malapit nang mamatay (baka may namatay na right this moment)

2.       Kadalasa’y titingin-tingin lang o aamoy-amoy lang

Ako naman ‘tong gaga na advertise nang advertise nang mga memorisadong kachuchuan. Wala rin namang mapapala. Tatango-tango lang sila tas aalis na. Siguro pupunta sa sinehan o kakain sa kung saan. Basta… pakiramdam ko wala namang pumupunta dito sa Glorietta para lang bumili sa’min e. Hay.

10.4 Magkakasalubong Tayo: Ang Boss at Ang Nag-iisang Empleyado o Kung Paano Naging Ulul Lalo ang Isang Ulul

“Kayo ang boss ko… ulul talaga ‘yun…” –Sabi ng lalaking kasabay kong naglalakad sa EDSA noong APEC

Kung ako ang boss niya, si Noynoy na siguro ang pinaka-walang kwentang empleyado sa kasaysayan ng Pilipinas!

Ano ba namang klaseng pagseserbisyo ‘to sa bansa natin? May mga paparating lang na forangers, pucha, ginoyo na tayo. Pinagsasara ‘yung mga kalsada, e hindi naman lahat dadaan doon. Kung dadaan man, isang beses lang. So ano’ng gusto niyang iparating? Tinatago ba niya ‘yung mabigat na trapiko dito araw-araw? EDSA ba naman, isara mo. Akala mo kung sino’ng higante ang darating e.

Mentalidad talaga ng mga Pinoy. Papogi points masyado e. Okay nang nagsisinungaling basta hindi pogi. Ano ba naman ‘yung ipakita mo talaga kung ano ‘yung tunay na kalagayan ng bansa kesa itago mo nga e araw-araw nga hindi mo magawang ayusin e! Napakahusay talaga nitong abnoy nating presidente ano?

At bakit kailangang dito pa sa NAIA magsibabaan ang mga kumag e may Clark naman? A, kasi para Ninoy Aquino airport? ‘Yung pinagmamalaki mong airport, may skandalo ngayon tas diyan mo ipapababa ang mga opisyal. Nakakahiya. Ang yabang-yabang. Ayaw ipababa sa may Diosdado.

At teka teka, bakit kailangang sa Maynila pa gawin ‘to?! E noon naman sa Subic ito ginawa. Hindi tayo naabala. Puso ‘to ng bansa e! Metro nga e. Kapital. Tapos dito mo gagawin. Bakit, pinagmamalaki mo ba ‘tong MM? Gago, maghulusdili kang ulol ka!

At itatago mo pa talaga ‘yung mahihirap a. Para ano? Para ‘di nila malaman na sa bansang hawak mo, napakaraming nagugutom at naghihirap. Wala ka talagang kwenta. Subo mo mga tite nila, ulul kang buknoy ka gago!

10.3 Magkakasalubong Tayo: Gasul Lite

Kung bakit kailangang ang lalaki ang binansagang “mas malakas” kesa sa mga babae, kailanman, ‘di ko na siguro malalaman. Kaya ito, ako nagbubuhat ng Gasul kesa sa misis o ‘yung anak ko ang gumagawa. Nagjejeep na nga lang ako kahit malapit lang bahay namin dito e. Nakakapagod naman kasi, punyeta. ‘Di na ako nagugulat bakit may pagkamahal ang pagpapadeliver nitong ganito. Ambigat-bigat!

Tang’na, ang inet-inet pa! Wala talagang tigil ang impyerno dito sa kalye! Siguro ‘pag tumagas lang kahit onti dito sa Gasul, sasabog ‘yung buong kalye. Maalinsangan, grabe! Parang kalan ni Satanas!

Tapos ano? Ako magluluto pag-uwi? Maiinitan pa rin ako? Punyemas. Hindi ko rin maintindihan ‘yung mga patakaran sa’min e. Ako nagbubuhat ng Gasul. Ako bibili sa labas kung may kailangang bilhin. Ako pa rin magluluto? E kung babae-lalaki lang ang usapan, hindi ba dapat si Misis ang nagluluto? Pero kung siya naman nagluto para sa’min baka pati buhok niya makain ko o baka naman sunog na sunog kasi sigurado habang nagluluto ‘yun nanonood na naman ‘yun ng Marimar o ano. Haynako, mga babae talaga. Hindi ko maintindihan!

Pak da rules.

10.2 Magkakasalubong Tayo: Usigin ang Sisig

Masarap nga pala ang Sisig. ‘Yung last time na nakatikim ako nito, mga limang taon na rin ang nakaraan siguro. Sabi kasi ni Doc, bawal daw ‘to sa mga 60 and above. Nakakahigh-blood daw. Pwes, I’m waiting. Hindi pa rin sumasakit ang batok ko. Kakaiba. Baka healthy sisig ‘to.

Hindi na rin naman kasi ako babata kahit hindi ako kumain nito ‘di ba? I mean, dati iniiwasan ko ang alak, ang yosi, ang shabu, at kung ano-ano pa kasi laging sinasabi ng nanay ko masama pero ngayong ako na ang nanay, parang hindi ko maintindihan kung saan niya nakukuha ‘yong mga gano’n. Oo, kung tutuusin hindi sila makakatulong sa kalagayan ko lalo na’t sakitin ako pero masarap sila e. Ano ba naman ‘yung tumikim ka paminsan-minsan ‘di ba? Hindi rin naman masamang magMarijuana every once a week. What I mean to say is, hindi na rin naman talaga ako babata kahit ano pang kulam ang gawin mo sa’kin. Move forward lang nang move forward. So anong masama kung mag-Sisig ako twice or thrice a week tapos lalabas ako para magYosi? O di kaya pulutan ko dinuguan habang nakikipag-inuman sa mg aka-MahJong ko?

Samantalahin ko na ‘tong pagkatanda ko. Noong bata ako, andaming bawal. Bawal ganyan, bawal ganito. Pwes, no’ng dumating ako sa panahong pwede na, ikamamatay ko na. Dapat hindi ako nakinig sa kanila. Dapat tinuloy ko lang ang mga gusto kong gawin. Dapat naging bad girl ako kasi maging dead woman.

10.1 Magkakasalubong Tayo: Ang Sozyalite

I’m just sitting here in Bizu and I don’t actually know what I want to do. I’m just texting. I haven’t actually ordered which is not so bad naman. It’s cold outside din. ‘Di pa obvious that I haven’t even bothered to buy anything. But it looks okay naman. Sana no one’s judging me. I mean, the traffic’s killing my buddies so what else am I to do, diba? If I walk outside, mapapawisan ako. Sayang naman ‘yung polo ko. I don’t have an extra shirt.

So I’ll just sit here. No harm in doing so naman e, right? Although I still don’t know why we have to meet in Greenbelt pa. Are they gonna go shopping kaya? It’s so unusual of them. Unless we’re eating something fancy. All the more do I think na I made the right decision of not eating here in Bizu. I mean, it’s kinda expensive here as well. And knowing Joe, he’d want to spend on something. He just finished an event last Sunday and for sure, he’s overflowing with cash. Maybe we’ll have drinks too, I don’t know. But I find Greenbelt boring talaga. No place to hangout to be honest. If meron man, it’s those civilian seats where bored and pa-sosyal people sit but in reality they have no money to buy in restos. Well, I can’t judge them. I have money pero yes, making tipid is nice. Spending for what you need and not just want is nice.

I wonder what time they’ll be here.

9.7 Naging Mahalaga Ka Sa'Kin: Through the Storms (Daw)

Hindi angkop ang “Naging” sa pamagat nito. Past tense na kasi. E hanggang ngayon mahalaga ka pa rin naman sa’kin. At sa tingin ko, kahit ano pang mangyari, hindi na magbabago ‘yun.

Hindi ko makakalimutang ibinigay mo ‘to sa’kin. Kaya ko lang naman itatala ito bilang sa’yo dahil pakiramdam ko mas magagamit mo talaga ‘to kesa sa’kin pero pinili mong ibigay sa’kin.

Pasko noon. Minsan nakikita ko ang pasko bilang paligsahan. Nagpapagandahan ng mga regalong ibibigay at makukuha ang bawat isa.

Pero ikaw simple ka lang. Noong inabot mo pa, normal lang ‘yun. Ngunit sa lahat ng natanggap ko noong Paskong ‘yon, ‘dun ako pinakamasaya. Siguro psychological kasi ikaw nag-abot pero ma-bias naman talaga ako e so bakit ko pa ipagkakaila.

Ang Storm Trooper bookmark na galing sa iyo ay nagamit ko lang ng ilang buwan. Sobrang dami ko rin kasing nabiling libro n’un sa mga ang pao ko. Ang kakapal pa. Pagkatapos n’un binawalan mo na akong bumili nang bumili nang libro kasi gumagawa na ako ng library na pagkalaki-laki pero hindi ko pa nga nababasa ang ¼ nito. Kaya ayun, tumigil din akong magbasa. Naiwan ang storm trooper sa isang sulok. Andoon pa rin siya, naghihintay na may gumamit sa kanya.

NagKindle na kasi ako kaya hindi ko na rin siya nagagamit. Mas madali kasi e. Hindi na ako bibili ng libro. Wala nang gastos. Bibili na lang ako kapag Filipiniana. At nagpapaalam din ako sa’yo bago ako bumili.

Aminado naman akong hindi ko na nababasa lahat ng binibili ko. Siguro iniingatan ko rin kasi sila. Parang ikaw, iniingatan ko. Chos.

Pero sa tuwing nadadaanan ko ang bookmark na ito, napapaisip din akong magbasa uli. Hindi ko nga lang siya nagagamit pero nagsisilbi siyang paalala.

Alam kong sinusuportahan mo ako sa lahat ng ginagawa ko. Ang mga maliliit na bagay na galing sa’yo ay napakalaki na agad.

Sa bagay, hindi ka rin naman katangkaran pero ‘yung mga ginagawa mo para sa’kin, sobrang lalaki na agad.

Wala ako masabi dahil “Naging” ang pagkahalaga dapat. Hindi ko alam pa’no ko kakalapin ang nararamdaman ko. Sabihin na lang nating, masaya ako sa’yo hanggang ngayon at nagpapasalamat akong patuloy kang tumutulong sa’kin.

9.6 Naging Mahalaga Ka Sa'Kin: Taena

Hindi ka siguro matutuwa na sa dinami-rami nang gamit na ibinalandra mo noon sa harap ko at ipinapagmayabang sa Facebook ngayon, ang pipiliin kong “gamit” na naalala kita ay tae.

Oo, ‘yung taeng lumalabas sa pwet at mabaho.

At ‘wag mong pagkakamalang ito ang naaalala ko dahil may galit pa rin ako sa’yo. Ibahin mo ‘ko. Kasalanan mo lang talaga kung bakit kita naaalala sa tae.

Hindi na rin naman tayo nag-uusap. Siguro ito ang rason kung bakit sa lahat pa ng pwede kong maalala tungkol sa’yo ay tae pa rin ang naiisip ko kahit na matagal nang lumipas ang mga pangyayari sa’yo na may kinauukulang tae.

Bata pa kasi tayo nun kaya siguro naiintindihan ng lahat pero kinukutya ka na namin noon. Tawag namin sa’yo dati “abnormal” at alam mo ‘yun. Galing tayo sa COLF kaya ayoko maging gago pagdating sa mga special children pero hindi ka naman kasi ganoon e. May ADD ka sa pagkakaalala ko ngunit hindi ka special child. Nakakapag-isip ka naman at ngayon nga may negosyo ka pang sarili mo sa may Morato. Pero medyo abnormal nga naman talaga na kapag natatae ka ay lumalabas lang bigla ito. Siguro, sakit ‘yun. Hindi naman sinabi sa’min ni Mama kahit kailan kung may kundisyon ka ba. Hindi mo rin naman sinubukang ipaliwanag sa’min. Hinayaan mo lang kaming asarin ka at pagtawanan ka sa tuwing matatae ka bigla. Siguro naniniwala ka ring hindi normal ‘yun.

Naalala ko noon, nagdaDance-Dance revo kami ni Ate Caren at Kuya Don nang tawagin ka ni Mama na nasa taas pa. Nagmadali kang umakyat at maya-maya, paglingon ko sa hagdan ay may tae na. ‘Di ko alam bakit ako lumapit. Siguro dahil bata ako at curious lang. Hindi mo naman matatanggal ‘yun sa bata e.

Hahawakan ko sana nang biglang tapikin ni Kuya Don ang kamay ko. Alam na niya kung ano ‘yun. Tinawag niya si Ate Helen na pinunasan itong diring-diri. Sa totoo lang, hindi ko maalala kung punas o dampot ang ginawa. Naalala ko kasi, ang laki din nun. Hindi ko maintindihan pa’no ‘yun “lumusot” nang hindi mo nararamdaman habang paakyat ka. Doon ko rin naalalang unang nagsimula ang pang-asar ko sa’yo na tae ka. Mismong ikaw ang tae.

Ayoko nang alalahanin ang mga ilan pang pangyayari na natae ka bigla. Nandidiri na rin kasi ako.

Pero ang tanong, bakit kita nilagay dito? E hindi ka naman talaga mahalaga sa’kin.

Siguro dahil dugo sa dugo lang ‘to. Kapatid kita e. Kailangang mahalaga ka sa’kin pero kung tutuusin wala ka lang. Hindi kita papansinin kung nadaanan sa kung saan at hindi kita lilingunin kahit alam kong nandiyan ka.

9.5 Naging Mahalaga Ka Sa'Kin: Comp Shot

Hindi na tayo parehas ng tirahan kahit nasa isang pamilya tayo. Hindi ko inakalang mangyayari ‘yun nang ganito kabilis. Akala ko, aabot pa ako ng 25 bago ka lumayo sa bahay. Kung tutuusin, hindi ka malayo dahil tatlumpung hakbang lang ay nandiyan na ako sa inyo. Ang problema, kahit naman saan ka pumunta, napakalayo mo pa rin.

Dumidistansya ka gamit ang iyong mga laro. Palagi mong hawak ang iyong cellphone na minsan ay may nakakabit pang controller. Palagi mong pinagmamalaki ‘yung mga games mo. Ang lalakas ng sounds palagi. Nakikita ko yung inis sa mukha mo kapag pinapahinaan namin kasi gusto naming matulog sa biyahe o nakakarindi siyang pakinggan habang kumakain.

Pero ang pinakapaborito mo ay ang iyong computer. 7 fans sa loob. Top shape ang lahat. Pati mouse, Dragonov o kung anumang brand ‘yun na exclusive lamang para sa mga naglalaro. Noon, kapag nasa bahay ka, alam ko na agad kasi binubuksan ko pa lang ‘yung pintuan ay maririnig ko na ‘yung mga LOL characters na nagsisigawan at nagpapatayan. Mabuburat lang ako agad kasi ‘di mo naman ako pinapagamit.

Ngayong nasa ibang bahay ka na at sinira ko na ‘yung dati mong PC, ayan nagsasaya ka sa bago mo na daig pa pati ang computer ng daddy natin. Ni Macbook Pro nga wala tayo e pero ikaw, may gaming PC na daig pa lahat ng computer sa lahat ng comp shops na nadaanan ko. At lahat yan, sa ngalan ng paglalaro.

Hindi na nga ako nagulat na kailangan pang maging 7 ang fan sa loob e. Pa’no e mahigit 8 hours a day mo ginagamit, non-stop. Sasabog siguro ‘yan kung ‘yan yung akin.

Kaso nga, hindi ka nakausap. Lagi ka nang nakaheadset. Wala nang makalapit sa’yo. Nagagalit ka kapag pinapatigil ka naming maglaro. Hindi fair sa’yo na pinaghirapan mo ang lahat at pipigilan ka lang namin. Ambilis mo magalit kapag pinipigilan ka maglaro.

Ang nakakalungkot diyan, hindi ko alam kung anong napapala mo sa paglalaro kundi sa dangal na wala namang saysay. Nakakapagod na rin kasi ‘yung puro laro, Kuya. Sana naman tumanda ka kahit onti. Nakakalungkot isipin na kalahati ng suweldo mo, mapupunta lamang sa LOL RPs na parang wala rin namang saysay. Binubugbog mo ‘yung computer, mouse, at keyboard para lang sa laro.

Isa pang masaklap, nakita ko na ang stats mo sa LOL games. Ipinakita sa’kin ni Todd at grabe, walang kakwenta-kwenta. Hindi ko alam kung sumasali ka talaga sa tournaments dahil nakakapanghinayang na hindi ka naman talaga magaling pero magtatapang ka sa tournament. Edi nagsayang ka lang ng pera ‘di ba?

Binitawan mo na rin ang mga pangarap mong magkabanda. Sayang. Mahusay ka pa naman. Nandoon ako nung EP Launch niyo. Pinalakpakan pa kita.

Isang linggo lang ang nakalipas bago mo sabihing ayaw mo na magbanda at nagsimula kang maglaro nang maglaro.

At lahat yan, sa ngalan ng paglalaro.

9.4 Naging Mahalaga Ka Sa'Kin: Ka-Saysay-An

A History of the World. Hanggang ngayon nasa akin pa rin. Hanggang ngayon binalik-balikan ko pa rin. Noong isang buwan lang, binasa ko na naman ‘yung Industrial Revolution upang maintindihan nang mas maigi si Karl Marx. Nagbasa rin ako sa mga ilang assassinations na naganap sa kasaysayan upang matulungan ako sa proyekto ko sa klaseng ito.

Hindi naman talaga sa’yo ito. Hindi rin nanggaling sa’yo. Binili ko ito para sa Social Studies.

Hindi ko rin ito binili para sa Social Studies class mo. Hindi pa kita guro noon. Si T. James pa ‘yun.

Kung gayon, bakit ikaw ang itinala ko dito ngayon?

Noong mga panahon ni T. James, wala talaga akong pakialam sa AHOW. Andami kong palpak sa exams noon dahil hindi ko talaga binabasa nang maigi ang AHOW. Naalala ko may exams pa akong napunta na ako sa banyo kasama ang notebook ko upang mandaya.

Pero noong ikaw na nagtuturo nito, iba ang naging pakiramdam. Sa totoo lang, napakatamad mong guro. Oo, tumayo kang nanay naming sa huling taon naming sa COLF ngunit sobrang tamad mo talaga. Pinapabasa mo lang kami ng mga kabanata sa AHOW tapos uulitin mo lang sila sa lessons, mag-aantay-antay ng magrerecite at tapos na ang trabaho mo. Wala rin akong natutunan.

So bakit naging iba, ‘di ba?

Ang totoo niyan, naiba lang dahil ikaw ‘yung nagtuturo. Nakakakilabot isipin noon na ang taong nagtuturo sa’ming pahalagahan ang kasaysayan ay ang taong iniiwan namin sa bawat sandaling lumilipas. Hindi ako magugulat kung natuto ka nang magbilang ng mga araw bawat bagong taon dahil laging sa’yo nahuhulog ang mga graduating students. Hindi ko maisip kung gaano kasakit ‘yun para sa’yo.

Iba ang tinuro mo sa’min pagdating sa kasaysayan. Hindi ko naalala ang lahat pero naalala kita sa harap ng pisara:

Nakatingin ka sa’ming lahat at inisa-isa mo ang aming mga mata upang magpaalam. Marahil nagawa mo na iyon dati sa lahat ng mga studyanteng binitawan mo ngunit iba ang maramdaman namin ito. Kahit pa may bago ka nang hawak at sa susunod iba na naman, pakiramdam ko pa rin ay espesyal kami, na naiba kami.

At kahit na hindi mo itinuro nang maayos ang librong ito sa’min, naituro mo sa’kin ang tunay na halaga ng kasaysayan.

Oo, mahalagang malaman ang karahasan ni Marcos, ang kabaliwan ni Hitler, ang henyo ni Marx, at pinagmulan ng ating mga katawan pero ang kasaysayang malapit sa’yo ay ang pinakaimportanteng kasaysayan dahil ang kasaysayang inaaral, hindi kailanman napasaiyo pero ang mga alaala mo, sa’yong sa’yo lamang.

Salamat, gurong Maite.

9.3: Naging Mahalaga Ka Sa’kin: Plot Point 1

Madalas noon ay darating na lamang si Kim sa opis na may plastik o di kaya brown bag na naglalaman ng napakaraming libro.

“Yaman!” asar ko sa kanya.

“Gago, hindi” ang sagot niya sabay ipapakitang sa Book Sale lang niya binili ang mga iyon.

Naaalala ko palagi kapag kasama ko siya sa Book Sale ay nagkakaroon ng mga panibagong stacks sa tabi ko dahil gumagawa siya ng mahirap na selection process.

Ngunit hindi ko makakalimutan kung paano niya inabot ang libro ni Syd Field sa’kin.

Tinanong niya ako kung interesado raw ba ako sa pelikula at siyempre, sagot ko ay oo. Inabot niya ‘to agad-agad nang walang alinlangan tapos ngumiti at sabing “Pagbuthin mo a, abangan ko ‘yan.”

Sabi niya gagamitin niya sana pero sa’kin na lang daw dahil naniniwala siyang mas magagamit ko ‘to.

Noong isang araw lang, nagtanong siya tungkol sa istruktura ng pelikula at naituro ko sa kanya bilang inaaral namin ito sa klase at paulit-ulit ko na ring nabasa ang bahaging iyon sa libro ni Syd Field.

Nakita ko sa mukha niyang hindi talaga niya iniintindi. Ang mga tanong niya pagkatapos ay hindi rin ukol sa istruktura. Pakiramdam ko binabantayan lang niya ako kung talagang sineseryoso ko ba ang pelikula. Tutal, noong patnugot ko rin naman siya sa Tula, halos 24/7 kung bantayan niya ako. Hindi ako magugulat kung kahit ngayon ay sinisigurado pa rin niyang may kinabukasan ako dahil hindi ko na siya boss ngunit kaibigan ko na rin siya.

Kung ito man ang Syd Field plot structure, lagpas na nga talaga tayo sa plot point 1 pero mukhang wala pa tayo sa Pinch o sa midpoint man lang. Marami pa tayong dadaanan. Madadaig pa natin ang paborito nating si Lav Diaz na noong isang araw lang ay sinabi mong nakakatawang makita ang pwet niya sa Lorna (Bernardo, 2014).

At araw-araw, ‘pag nababasa ko ang librong ‘to, naalala ko rin ang sulat na nakalagay doon sa Trainspotting script na iniabot niya sa’kin noon na nagpaluha sa’kin:

“Alam kong marami kang mararating. Sana ‘wag mo kong kalimutan.”

Hindi pa rin. Patuloy pa rin tayong nagsisimba sa SM cinemas. Patuloy pa rin tayong nag-aaway tungkol sa iba’t ibang pelikula. Matalik pa rin kitang kaibigan, Kim. Hanggang sa dulo.

Para sa relihiyong pelikula.

9.2 Naging Mahalaga Ka Sa'kin: Lambot-Lambotan

Kung ano ang akin noon, sa'yo rin noon.

Noon 'yon.

Ang mga "tula" ko, para sa 'yo.

Ang mga nakatala sa talaan ko, para sa 'yo.

Ang katiting na allowance ko, para sa 'yo.

Oras, para sa 'yo.

Lahat noon.

Ikaw ang unang babaeng isinayaw ko nang takot na takot na baka kapag bumitaw ako'y hindi na maulit 'yon. At kung iisipin, hindi na tayo nagkaroon ng oras na makapagsayaw muli. Umikot na lang tayo sa isa't isa.

Ni hindi nga naging tayo e, 'di ba?

Ngunit bakit tuwing maalala kita, galit na galit ako kapag naalala ko 'yung stuffed toy mo na galing sa'kin kaya sasabihin ko'ng stuffed toy ko. Nawala ang karapatan mong angkinin ito noong nagpasiya kang hindi ako sapat.

Mababaw ngunit ano bang magagawa ko? Umiikot lang din naman sa kababawan ang naging samahan natin 'di ba? Wala namang katuturan ang lahat ng iyon. Ang kakaunting pera ko, nawala lang. Ngayon, iniisip ko pa rin: saan kaya mahuhulog 'yung mga perang iginastos ko noon kung hindi kita nakilala. Marahil mas maginhawa ang buhay ko ngayon. Baka nakabili ako ng camera noon tas nagsisimula na ako.

Pero sa lahat talaga, 'yung stuffed toy ang concern ko. 

Noong binigay ko 'yun sa'yo, nag-thank you ka sabay tinago mo sa aparador mo kasi bawal malaman ng magulang mo na may manliligaw ka.

Nakakainis na baka hindi siya makahinga doon sa loob. Nakakainis na inipit mo siya doon. May karapatan din siyang lumabas, huminga-hinga. Inaakap-akap mo ba siya kahit minsan man lang? Nakakasalamuha ba niya yung ibang mga stuffed toy mo?

Pero, sige. Hindi naman totoo 'yun e. Imposible.

Parang tayo. Parang ikaw. Imposible. Pagkakamali.

9.1: Naging Mahalaga Ka Sa'kin: Hakbang

Kailan lang ay natutunan na ayon sa isang pamahiin o paniniwala ng kung sino-sinong matatanda ay hindi mo dapat binibigyan ng sapatos ang mga taong mahal mo dahil dito nila matututunan kung paano lumayo sa iyo. Kung gaano ito katotoo, hindi ko talaga alam.

Ang nakaraang limang taon ay ang nakasanayang pagpapalit ng sapatos. Converse, Vans, New Balance, Converse, at Converse ulit. Isang sapatos bawat taon. Hindi tumatagal dahil laging may baha, may takbuhan, o 'di kaya'y walang sawang paglalakad sa mga konkretong kalye na maaaring nabagtas na ng taong patutungkulan nito ngunit hindi ko kailanman malalaman dahil ako na mismo ang gagawa ng mga pagitang kakailanganin upang hindi na bumalik ang mga sapatos na natututong umalis... mang-iwan.

Noong bata ako, kahit hindi Pasko, binibilhan mo ako ng sapatos. Laging rubber shoes para mas mabilis tumakbo. Sandamakmak na mga Nike, Adidas, at World Balance ang meron ako noon. Velcro pa palagi ang request ko dahil hindi ako marunong magtali ng sapatos. 

Siguro dahil dito, may karapatan akong maniwala sa mga pamahiin ng matatanda. Hindi ba iiwan din naman kita kahit anong mangyari?

Pero ang tanong ko: kailan kita nabigyan ng sapatos para iwan mo ako nang ganoon?

Napakarami mong sapatos. High heels, boots, flats, sandals, ballet shoes, at kung ano-ano pa. Aakalain mong isa sa mga walk-in closet ni Imelda ang lalagyanan mo ng sapatos. Pero ni isa doon walang nanggaling sa'kin. Siguro si Papa ang nagbigay sa'yo kaya mo nagawa ang lahat... pero bakit ako nadamay?

Malaki ang galit ko sa'yo. 

Kung hindi mo man naalala, ako naalala ko 'yung araw na malapit ka na sanang mamatay at dahil sa'kin 'yun.
Natutunan kong humakbang ng lagpas na apat na baitang sa hagdanan natin. Nagkataong pababa ka noon sa paborito mong silver high heels at naapakan mo ang paa ko at muntik ka nang mahulog kung hindi ko ibinigay ang buong lakas ko upang saluhin ka at hindi ka mahulog nang tuluyan sa unang palapag. 

Kung alam ko sigurong iiwan ako ng mga paang iyon, hindi kita sinalo. Hinayaan kong mahulog ka. Mas gugustuhin kong sisihin ang sarili ko na sigurado ako ang may kasalanan kesa ngayon: ako ba talaga ang may kasalanan? Ako ba ang nagbigay ng mga sapatos?

8.7 Minuti-Hey: Lumad, Trapik, Sours, Kritikal, at Teleserye

• Karamihan sa mga Lumad ngayong nananatili dito ay biktima ng mga karahasan ng pamahalaang ayaw aminin ang kanilang mga katarantaduhan. Ni hindi man lang naglalabas ng statement ang pamahalaan. Takot na takot talaga sila.
  
  Ngayon lang ako talagang tumingin nang diretso sa mata ng isang tao at nakita ang lalim ng balon ng kanyang buhay. Si Bai Aida na aking kinuhanan ng panayam ay diretso lang ang tingin sa'kin. Kadalasa'y hindi ko kayang tumingin nang diretso sa mata ng aking mga kausap ngunit iba si Bai Aida. Nahila ako ng kanyang mga matang dilat na dilat. Marahil napakarami na nilang nakitang karahasan, kasalanan, at kawalan.
  
  Kahit noong nakita ko na lang siya sa kampuhan pagkatapos ng panayam, ganoon pa rin ang tingin niya sa'kin. Ang ngiti niya'y may bahid ng pagdurusa. Nadarama ko ang sugat ng pighati sa paggalaw ng kanyang mga labi.

• Napakabigat ng trapik palagi sa Makati. Umalis ako ng 5:30 kasi 7:30 pa 'yung pelikulang panonoorin ko. Kung hindi pa siguro ako bumaba sa may Paseo at naglakad papuntang Glorietta, hindi na siguro ako umabot sa pelikulang papanoorin ko.
  
• Ang Icebreakers SOUR na lalagyanan sa opis namin ay hindi Icebreakers ang laman. Ilang linggo ko nang tinititigan ang SOUR na ito at ngayon ko lang talaga pinagtangkaang kunan at nakita kong puro mga 25c at 10c ang laman. Sa bagay, ilang linggo na rin 'yun nandun. Kung may kukuha man at uubos na ito, nangyari na.
  
• Hindi gender-sensitive si Emil Urao gumawa ng film reviews. Pati pagka-bigot niya napapasok na kadalasan sa usapin ng pelikula. Walang kwentang "critic" talaga. Opinionated lang pero mismong ang proseso ay hindi pinapansin. Punyeta.
  
• Galit daw ang kaibigan kong si Stephen sa'kin dahil sa 'di malamang rason. Siguro akala niya'y magician ako para hulaan ko kung ano ang rason ng kanyang galit. Ayoko na rin siguro alamin. Kadalasan naman ganoon 'yun e. Ayoko lang ng drama. 

8.6 Minuti-Hey: TRED, jOver, Lav, Paskong Pasko, at Manic Manika

• May respeto sa mga atheist ang dakilang TRED teacher ko. "Daw". Naging isyu na 'yun dati dahil lang hindi ko ginagawa nang maayos 'yung sign of the cross kaya ako ang napag-tripan na ipagdasal. Ngayon, dahil nagdala ako ng The Gospel According to St. Matthew (1964) ni Pasolini kasama ng iba pang mga Jesus films/movies, bigla niyang sinabi ito:
  "Atheist daw itong kaklase niyo pero andami niyang mga pelikula ni Jesus. I think he's a secret admirer."
  Hanep sa respeto. Kailangan talagang sabihin 'yun e. 
  Ito ang isa sa mga isang milyong rason kung bakit ayoko sa TRED classes.
  
  
• Hindi dahil indie, malalim na agad. May mga bobo pa rin gumawa ng pelikula. Kung makakaharap ko ulit si Ralston Jover, kakailanganin kong igapos ang sarili para pigilan ang sariling sakalin ang gago. 
  Pakiramdam ko nag-eenjoy na siya sa mga "marginalized" stories niya. Malapit daw ang puso niya sa kanila? Ulol niya. Ni hindi man lang maayos ang pagkakaportray niya sa mga taong naghihirap. Walang hiya.
  
• Maraming nagpapanggap na gusto nila si Lav Diaz dahil "cool" daw siya pero hindi nila iniintdi ang konsepto AT ang proseso na mahalagang-mahalaga.
  Karamihan naman sa mga detractors ni Lav ay ganoon din: walang pag-intindi sa proseso at konteksto. Kesyo minsan masyado nang mahaba ang pelikula ay hindi na nila ito gusto.
  
  Babalik ako kay Andy Warhol at ang "unwatchability" ng kanyang mga pelikula. May purpose pa rin.
  Hindi ganito si Lav. May laman talaga ngunit kinokumonika niya ito sa paraang hindi kinakaya ng lahat.
  
• Malapit na ang Pasko ngunit wala pa rin akong pera. Hindi naman siguro pwedeng magpa-advance ng mga tig-P1500 o P2000 mula sa mga kamag-anak na 'di talaga ako gaanong kilala kaya pera na lang ang binibigay. 'Di ko pa rin alam ano ang pwede kong ibigay sa kanila.
  
• Ang make-up ay may purpose na magpaganda. Ampangit-pangit naman ng mga nagmamake-up. Mukha silang mga manekin at manika. 

8.5 Minuti-Hey: APEC, AdMusic, Diamonroe, Malate Film Branch, Dylan Row, at Guilty Pleasure

• Sa mga araw pala ng APEC, wala kaming pasok. Hindi ko talaga alam 'to sa totoo lang. Parang hindi pa naman ako naabutan ng APEC kahit kailan pero lahat ng mga kabarkada ko alam na alam na may ganito... pero hindi ko alam kung dahil lang sa magkakaroon sila ng rason gumala o ano. Sa totoo lang, ayokong sumama sa kahit na sino sa mga araw na walang pasok. Gusto kong magkulong sa kwarto, tapusin ang mga pelikulang matagal ko nang gustong tapusin: Ebolusyon ng Pamilyang Pilipino, The Warriors, o kung ano-ano pa. Madami pang nasa line-up e.
• Kailangan mo bayaran ang Spotify para mawala ang mga nakakainis na advertisements. Unconsciously akong hindi nakikinig ng Spotify siguro dahil may ganito. Ayoko talaga ng mga sumisingit sa musika. Ayoko na ngang nakikinig masyado sa musika e. Unless soundtrack.
• Ang apelyido ni Pia ay Diamante.
  Pia Diamante.
  Pero hindi ba nakakatawa na walang may gustong sumama sa kanya? Sabi kasi ni Marilyn Monroe "Diamonds Are A Girl's Best Friend". Boy o girl, walang gustong kumaibigan kay Pia. Mukhang disbarred si Marilyn Monroe.
• Mukhang dumadami ang interesado sa sining ng pelikula ngayon sa Malate. Dati, kami lang ni Dandan at Bee-One (gusto ko sana isama si Remil kaso nasusupotan ako sa kanya, opinionated lang kasi at walang aral sa proseso masyado). Ngayon nadadagdagan na naman.
  Pagpasok ni Andrea, nagbabasa siya ng Film Structure in the 90s at nasa kabanata siyang pinag-aaralan ang ilang mga estilong ginamit sa pagkekwento ng The Silence of the Lambs (na ayaw ko dahil napakaflatline na pelikula nito).
  Si Erika Granada rin na nanggaling sa klase ni Sir Ayer dati ay mahilig sa pelikula. Nabasa na rin niya ang Gone Girl screenplay. Magkakasundo kami nito. Hindi ko lang alam kung interesado ba siya pelikulang Pinoy kasi puro American canon ang naririnig kong type niya.
• Ang "Desolation Row" ng My Chemical Romance na madidinig sa Watchmen (2009) ay cover lang ng kanta ni Bob Dylan na "Desolation Row".
  Si Bob Dylan din ay may kantang ninakaw ng Inside Llewyn Davis (2013) para maillustrate ang napakalaking difference ng folk noon sa ipinasok na "pop" folk ni Dylan. Ang husay talaga ng pelikula na 'yon. Siksik na ito. Siguro'y kailangan ko na rin pag-isipan ang iba pang mga pelikula ng Coens dahil kailanman ay talagang 'di ako masyadong nabibighani sa kanila dahil hindi pa ako sanay sa hindi gaanong blatant na pagpapatawa noong napanood ko ang mga pelikula nila kung kaya paborito ko sa kanila ay ang Big Lebowski (1998).
• Mito ang ideya ng "guilty pleasure". Kung may gusto ka, hindi ka dapat naguiguilty pwera na lang kung wala kang paninidigan. Siyempre may rason kung bakit mo nagugustuhan. Personal ito, 70%-85% of the time. Dapat lang alam mong depensahan ang sarili mo. Hindi ka dapat matakot.

8.4 Minuti-Hey: Long Distance, Flynn, Winnie De Puta, Kabwayan, BreLeuze, at Maicling Pelicula

• Nasa Osaka si Kim Tom. Andami kong tanong sa kanya na hindi ukol sa kanyang bakasyon. Nakalimutan ko 'yung samu't saring Facebook posts niya nung mga inaatupag niya doon.
  
  
  Nasa NYC (na naman) si Sir Ting. Minsan hindi ko na alam kung nagbabakasyon lang ba siya doon kasi trip niya o nagtatrabaho siya. Baka dinidistribute niya uli ang Heneral Luna? O baka nandun na siya sa distribution 5 of 8 films sa QCinema. Walang pahinga talaga 'yun. Ang lakas lang talagang tao.
  
  
  Parehas ko silang natext. Si Kim Tom, nakalimutan ko'ng andun. Si Sir Ting, walang pasabi (pero okay lang dahil dati noong nagsabi siya na aalis siya awkward lang). Ayun, ang laki ng bawas sa load ko.
• May mga patterns si Gillian Flynn sa mga kwento niya. Midya, empowered feminine, mentally fucked up, at may pusa. Sa tatlong pag-ulit ko sa screenplay ng Gone Girl, nadiskubre kong ang pusa sa Gone Girl ay representation ng babae o pussy dahil hindi ito inaalagaan nang maayos ni Nick Dunne. Isa lang ito sa mga sanlibong rason kung bakit paboritong screenplay ko ang Gone Girl.
• Babae raw si Winnie The Pooh. Hindi na ako nakinig sa usapan ni Nonie at Steph pagkatapos ko marinig 'yun. Parang batong bahay na pinasabog ng mga Hapon ang kabataan ko sa nadinig ko.
• Napatingin ako sa ibinidang retrato ko sa Kabwayan na 'to at ngayon ko lang uli naalala bakit Persona (1966) ni Ingmar Bergman ang pinili ko: ang imaheng ito na may batang sinusubukang hawakan ang hindi konkretong imahen ng isang babae (mother figure). Hindi ko naman ipagkakailang may mommy issues ako diba? At tsaka napakahusay naman talaga ng Persona e 'di ba?
• Iba ang depinisyon ni Bresson sa cinematography. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin makuha ang buong depinisyon niya. Mahirap intindihin ang "Notes on Cinematography" niya. Katumbas ng isa o dalawang "note" dito ang isang talata ng Cinema 1: Movement ni Deleueze. Ang sakit sa ulo.
• Hindi ko naririnig o nakikita ang mga tao sa kaharap na tricycle na sinasakyan ko pero maaari ko silang gawan ng kwento. Dito naipanganak ang "faceless crime" na konsepto ko. Gusto kong gumawa ng maikling pelikula tungkol sa mga kriminal ngunit hindi ko ipapakita ang kanilang mga mukha. Audio experiment ito as much as visual experiment. Pag-aaralan ko ang iba't ibang conflict ng optics at acoustic upang makagawa ng sinister na maikling pelikula.

8.3 Minuti-Hey: Pop Bobo, Haikkai, Tarkovsky, Paws, TraBaho, at Mabahong Kamatayan

• Mambo No. 5 ang pamagat ng "AlitaBita Monica on my side" na palagi kong nadidinig sa radyo. Kung hindi ko pa uli narinig sa Aldub, hindi ko siya hahanapin. Tatlong beses kong narinig ngayong araw: jeep, opis, at sa Aldub mismo (na mga tatlo hanggang apat na beses din ata pinatugtog).
  Buong araw ko 'to naririnig sa utak ko at inuulit-ulit ko sa sarili ko: bakit tinatangkilik ang isang kantang tungkol sa isang malibog na mama na tingin sa mga babae ay Goldilocks cake na hiwa lang ang kinukuha (dalawang level 'to gumagana)? Kasabay ba ito ng "Super Freak" na kanta?

• Ang porma ng Haiku ay gumagamit ng parehong panuntunan sa Montage ni Eisenstein (na idolo ko sa oras na 'to) pero sa ibang pagkakataon ay hindi pa rin nahahagilap ng mga haiku o kahit ng tanka ang panlasa ko sa tula. Kadalasa'y nakukulangan ako sa imahen pwera na lang kung kay Basho.
• Kapag pinagtabi mo ang Sculpting in Time sa Film Form ni Eisenstein, mababali utak mo. Isasantabi ko muna si Andrei dahil mahirap ipagtabi ang conflicting idea. One-way street lang ang utak ko sa pagbabasa.
• Pilay ang aso ko sa kanang paa sa likod. Hindi kapansin-pansin kasi mabilis siya tumakbo kapag nagbabato ako ng tinapay o kapag naglalakad-lakad ako... ngayon ko lang napansin noong paakyat kaming dalawa at parang mas mabagal siya. Nakita kong naiiwan ang kanang paa niya na tila ayaw niya masyadong paapakin sa mga baitang. Mukhang mapapagastos na naman kami dito.
• Hindi ako mag-isa na galit sa boss ko. Punyeta. Putangina. Pero hindi ko alam kung masaya ako doon. Nakakagalit naman talaga ang boss ko e.
• "May binaril sa creek."
  Hindi ko alam kung paano ko iintindihin 'to. Nasa creek 'yung lalaki noong binaril siya? Bakit siya nandoon?
  Sabihin nating kriminal siya at tumatakas sa mga kaaway. Kung si Michael Phelps siya edi may 70% na tsansa siyang makatakas. Nawala na ba talaga 'yung sense sa kanya kaya napatalon siya doon.
  Sabihin naman nating andun lang siya. Ano ba naman?! Bakit siya binaril?!

8.2 Minuti-Hey: Karaoke, Verne, Kalidad, Reptilia, BroadComm, at Marcosia

• Hindi lang sa My Way namamatay ang mga tao sa karaoke. Nabasa ko lang sa internet na may naheart attack sa Karaoke pagkatapos ng ilang taong pagkakalulong sa bisyo. Grabe. Ano kaya sa mga bisyo ko ang kailangan ko nang tanggalin, ‘no?
• Sa mga libro pala ni Jules Verne ay marami siyang predictions na nagawa sa pamamagitan lamang ng pakikipag-usap o pagkuha ng panayam ng kung sino-sinong scientist. Kung gusto ko rin gumawa ng innovations sa pelikula, malamang kailangan kong makausap si James Cameron. Pero pa’no kung concept-wise ang gusto kong innovations? Hanggang kay John Torres at Raya Martin na lang ba ako pwede lumapit o may iba pa bang kayang higtan ang kumbensyonal na pagkekwento ng bansa natin ngayon?
• Ang tanga ng plot ng 4 Sisters and a Wedding pero enjoyable siya. Parang Love 3D ni Gaspar Noe. Siguro para magka-pera, gagawa rin ako ng katangahan pagtanda ko. I mean, marami namang mahuhusay na gumagawa ng katangahan, ‘di ba? Si Chito Rono nga, gumawa ng Etiquette for Mistress e, ‘di ba? Aantayin ko na lang maging tanga ‘tong si Erik Matti.
• Ang mga mata ng T-Rex Dinosaur ay pinalilibutan ng mga buto (nakalimutan ko ang sinabi ng scientist sa NatGeo kung ano ang tawag dito) na binibigyan ito ng kapangyarihan upang magbago ng pokus ang paningin. Masyado ata tayong maliit na mga nilalang upang magkaroon ng ganitong kakayahan. Sa ating pagtanda, lumalabo nang lumalabo ang ating paningin. Dati napakalinaw pa ng paningin ko noong ako’y bata. Lagi ko pang sinasabi na mahilig ako sa carrots kaya lalo pang lumilinaw ang paningin ko. Bakit ang T-Rex hindi kailangan ng carrots para magkaroon ng HD vision?
• Broadcast Communications sa U.P. si Jason Paul Laxamana at ngayon ay araw-araw may bago siyang screenplay. Nakakainspire talaga. Kapag nakikita ko ang mga post niya ay tumutungo rin ako sa folder ko ng mga scripts at sinusubukang palawakin pa ang pag-intindi ko sa kanila upang may maisulat na ako. Ayun, hanggang 1:00AM nagsusulat ako ng kung ano-ano para sa screenplay kong Patak ng Puso na hango sa mga gawa ni Apichatpong Weerasethakul at Apocalypse Now ni Coppola. Balang-araw magiging katulad din ako ni Laxamana.
• Misteryo pa rin daw sa mga tao kung ano nga ba talaga ang kinahantungan ng diktador na si Adolf Hitler pagkatapos ng giyera samantalang dito ay lantaran lang ang katawan ng punyetang diktador na si Ferdinand Marcos.
  
  Nagsusulat kasi ako ng bagong piyesa ukol sa Martial Law. Baka pwede ko silang ihalintulad? Tutal, parehas nilang kailangan ng emasculation bilang lalaking-lalaki ang turi nila sa kanilang mga sarili at lalong-lalo na’t parehas silang nagsulat ng librong pinagtitikulan lamang nila ang kanilang sarili. Hanep din silang dalawa. Kulang na lang, malaman nating tito ng tito ni Marcos ang bayag ni Hitler.