7.4 Wansapanataym: Ang Pagbagsak

Pinangunahan ni Icarus ang panahon kung kaya siguro siya ipinabagsak ng araw sa kasagsagan ng kanyang kahusayan. Sina Michio Kaku, Albert Einstein, Leonardo Da Vinci at iba pang mga manunulat na sinusubukang pangunahan ang kasaysayan ay ipinanatili ang kanilang mga imahinasyon sa papel, sulat o dibuho. Ibahin mo si Icarus. Hindi siya nakapaghintay. Alam niyang kailangan ang kanyang mga pakpak na itatama ng Wright Bros. at ni Lenormand sa kanilang mga likha.

Isang dumaraang palaisipan na walang sagot: sa pagliyab at pagbagsak sa lupa ng ambisyosong si Icarus, may pumulot ba ng bangkay ng kanyang gawa? Sa piyesa ni Bruegel na pinag-isipan din ni W.H. Auden, lumutang kaya papunta sa dalampasigan ng Gresya ang mga pakpak na maaaring nailigtas pa ng hangin o di kaya ng payapang tubig mula sa tuluyang pagiging abo?

Ilang beses nang nanakaw ang mga ideya ko sa’kin nang hindi ko man lang nalalaman. Siguro’y minalas ako at ipinanganak ng 1995, taong masyado nang matagal upang makasama sa mga taong hindi pa nalalason ang isipan ng ika-21^st na siglo. Kung noong 1950s ako ipinanganak, hindi ko sasayangin ang mga pagkakataong makagawa at makapagpakita ng bago. Ngayon, napakarami na masyadong nag-iisip na makagawa at makapagpakita ng bago na posibleng manakaw nila ang iyong mga ideya nang hindi nila nalalaman na sa’yo pala ito o ‘di mo man lang nalaman na matagal na nilang naisip ito at mas kaya nilang hawakan ito at itapon nang mas mahusay tungo sa gitna ng mundo.

Hindi pa nga lumilipad ay nanakaw na sa’kin ang ideya. Natupok na agad kahit na naghahanda pa lang ang mga pakpak na iangat ang may-ari nito. Hindi na matuptopan ang apoy na lumalamon dito.

Nalaman ko lang kanina na ang isa sa mga kaibigan ko ay gagawa ng isang omnibus film kasama ang kanyang mga kabarkada sa UP. Sesentro raw ang pelikula sa aksyon na nakabase sa mga prinsipyo at istilo ng Japanese action films. Ang problema, ang konsepto niya ay ang isa sa mga konseptong binubuhay ko pa lamang. Oo, kumpleto na siya sa utak ko ngunti hindi ko pa alam pa’no siya sisimulan. At ngayon may iba nang gagawa sa kanya.

Ang konsepto: isang babaeng assassin (mahilig talaga ako sa mga assassin) na nagmula sa outer space ay nagkamaling bumagsak sa Pilipinas imbis na sa Amerika kung saan dapat papatayin niya si Obama at ngayon ay hinahanap niya ang daan tungo doon.

Matagal ko nang iniisip ito. May karugtong pa ito na magiging malapit siya sa isang egoy sa Angeles. Action-comedy sana ang balak ko, ‘yung tipo ng comedy na hindi katawa-tawa kundi talagang nakakatawa. Ang pinagkaiba lang namin, action talaga ang gagawin ng kaibigan ko at walang egoy sa Angeles.

At biruin mo, sa omnibus ay 8 minutes lang kukunin na oras ng konseptong ito. Hindi ko masabi sa kanyang “Punyeta ka, sasayangin mo ‘yung konsepto sa ganoon e gusto ko sanang gawing feature film ‘yan, gago ka” kaso ayun… mauunahan ako.

Palpak ang pakpak.

Ilan pa kaya ang mawawala sa’kin? Ilan ang matutupok bago ko pa sila paliparin? Ilan kaya ang talagang mapapalipad ko (at sa mga mapapalipad kong ‘yon ay ilang pakpak ng iba ang aking matutupok)? Pupulutin na lang ba talaga ang aking mga pakpak at gagamitin ng iba?