Kaninang umaga'y tila ambulansya ang isang delivery tricycle (yung open ang sakayan ng pasahero) habang binubusinahan nito ang lahat ng kotseng humaharang dito. Kapag liningon, isa lamang ang tatatak sa utak: sa dalawang pasahero, ang isa'y matandang lalaking nag-aagaw buhay na. Nakakababa ang kanyang ulo at inuubo-ubo siya. Sa bawat ubo'y umaangat ang kanyang mga balikat. Sa ibabaw ng mga busina'y naririnig ko ang basag na tunog ng kanyang baga.
Unang Tulugan: Ang Nakasanayan
Sanay akong matulog sa aking kama na halos walong taon nang nasa'kin. Mas maliit ito sa mga dating kama ko na pinaubaya ko na sa mga anak ko dahil dito sila kakasya kasama ang mga anak at asawa nila. Green ang kulay nito. Isa lang ang unan ko. May mesa sa tabi na minsa'y pinaglalagyan ko ng baso ng tubig para may mainom ako 'pag gabi.
Kadalasan din ay hindi kaaya-aya ang amoy dito. Parang lupa kapag katatapos lang ng ulan. Hindi ko na kasi kayang linisin ang aking kwarto at hindi ko naman ito mapagawa sa mga anak ko kasi may kani-kanyang trabaho na sila. Nangingitim na ang mga kahoy na nakapaligid sa'kin. Napakainit din dahil maliit lang ang electric fan. Nasa mga anak ko na ang mas malalaking electric fan.
Pangalawang Tulugan: Ngayong Gabi Lang Sana
Malambot ang puting kama. Pati na rin ang mga unan. Ang kumot ko'y gusot-gusot, tila kagagamit pa lang nang nauna sa'kin. Hindi na siguro sila nagkaroon ng panahon na linisin pang mabuti ito. May nakasaksak sa aking kamay na dextros.
Malamig kahit papa'no. May aircon kasi.
Ngayong gabi na lang sana ako dito.
Kung mamamatay din, walang anuman. Basta't hindi na ako magtagal dito.
No comments:
Post a Comment