Friday, September 11, 2015

3.3 Tainga: Last Order sa Hard Hat

Hard Hat Restobar & Grill. Kainom ang pinunta kahit inaantok at medyo busog na. Minsan lang naman din ayain ng mga kabarkada ko noong high school. Isa sa mga pagkakataong siguraduhing hindi pa kami nagkakalimutan.

Sa kabilang table, nakaupo ang mga babansagan ko ngayong mga kumag dahil hindi ako makapaniwalang may mga tao pa ring ganito. Limang tao. Limang kumag. Hindi ko mapagtuonan ng pansin ang kinekwento ng kaibigan kong si Pabs tungkol sa pagpapalabas sa kanya ng isang propesor (TECHWRIT ata o isa sa mga majors niya sa Music Production) dahil sa ingay ng mga kumag na 'yon. Pakiramdam ko nilalakasan nila ang volume ng mga boses nila dahil gusto nilang malaman ng lahat ang mga hinaing nila ukol sa kani-kanilang mga buhay.

Apat ang lalaki. Ang isang kasama nila ay babaeng Goth-gothan. Live broadcast sa Hard Hat ang mga hinaing ng mga kumag. Lahat sila conyo. Ang isang lalaki (narinig kong tinawag siyang Willy ng isa pero maaaring mali ako) ay nagrereklamo tungkol sa pulubing humawak sa bintana ng kotse niya kanina habang trapik sa may Mckinley. Diring-diri ang mga kaibigan niya. Kinukumpara pa nila ang mga pulubi ngayon sa mga pulubi dati. Dati raw ang mga pulubi ay magalang naman kaya "masarap" bigyan ng pera pero ngayon mga bastos na raw silang lahat kaya maiinis ka na lang kesa ganahang magbigay (putangina lang). Kung ano-ano pang mga opinyon nila tungkol sa mga mahihirap ang nagsilabasan hanggang sa masundan ito ng usapan tungkol sa kanilang mga trabaho dahil sa comment ng isang lalaki na baka raw maging pulubi sila sa hinaharap kung hindi sila mag-ayos sa trabaho. Ang mga kumag na 'to, sigurado akong mga may kaya. Ang problema nila ay hindi nila mapagkasya ang mga P18,000 and above na sweldo nila sa kanilang pangaraw-araw na buhay dahil kailangan pa raw nila ng mas mataas na sweldo para naman makagimik bawat linggo (putangina lang part 2). Sabi rin nung babaeng Goth-gothan, naiinis siya na hindi siya makabili ng make-up at pang-ayos sa buhok na tatagal ng isang buwan dahil sa baba ng sweldo (putangina talaga e).

Naalala ko ang pinakakasuklam-suklam na dulang nabasa ko, ang Last Order sa Penguin ni Chris Martinez na kahit pa nagkamit ng kung ano-anong awards at tinawag na ng ilan bilang isa sa mga pinakamahusay na dula sa ating bansa ay hindi pa rin ako aatras. Bukod sa hindi na nga mahusay ang pagkakasulat, ang bababaw pa ng mga usapan ng mga tauhan. Kesyo tumatanda na raw sila dahil 30 na sila at magpapaface-lift o kung ano-ano pang pagbabago sa mukha ang gagawin nila kung may 1 million pesos sila. Meron ding mahigit limang pahina na hinuhusgahan nila ang mga "jologs" kahit na ang identipikasyon ng mga ito ay tipong mga normal na tao lamang. Napakaburgis ng tingin nila sa mundo. At nang magsara na ang telon, parang may nakarinig ng dasal ko noong sandaling nag ala-Kristiyano uli ako para lang may bisa ang dasal kong pabilisin na ang takbo ng dula nang malaman ko na kung may punto ito bago mag TELON. At sa huli, tama ako. Basura ito.

Sana magsara na rin ang mga telon sa mga kumag na 'to.

No comments:

Post a Comment