Ito ang tunay na Mondomanila.
Noong 4th year high school ako, minsan na akong napunta sa lugar na ito sa may Granada St. ng New Castilla, Quezon City. Natripan lang namin 'tong gawin noong minsang ginabi kami malapit sa aming paaralan. Napabisita kami nang gabi ulit. Napakaraming skwater na nakatira dito. Pinapaligiran ng kanilang mga lungga ang isang creek na mukhang mas nalulunod pa ang tubig sa basura kesa ang basura sa tubig.
Ang pangamoy ko'y sadyang kinakaya ang mga mababahong bagay na parte ng pagsasanay ko noon 'pag ako'y sumasama sa pamamalengke. Tinuruan akong hindi mandiri at magtakip ng ilong kapag nasa palengke lalong-lalo na kapag masangsang ang amoy. Kung hindi ako nasanay sa ganito, matutulad ako sa mga kaibigan kong kasama ngayon (upang maghanap ng murang kainan) na tinatakpan na ang kani-kanilang mga ilong at bibig at pabulong-bulong ng Puta at Bigat pare. Ayaw nilang bumalik kasi ayaw nilang balikan ang mga nadaanan nang amoy. Buti at gabi, wala masyadong pumapansin sa'min dito. Naghalo-halo ang amoy dito sa lugar na ito: usok ng yosi (o maaaring may juts din sa isang parte dahil kakaiba ang amoy ng usok) na nanggagaling sa mga tambay sa labas na nakatingin sa kawalan o nakikipag-inuman, sunog na baboy na naiwan sa kalan, panis na kanin, at mga basurang maaaring may ilang dagang patay na naipit sa gitna habang naghahanap ng makakakain. Tila umaabot sa sikmura ko ang amoy at hinahalo ang aking hapunang Purefoods sisig.
Hinding-hindi ko makakalimutan ang Mondomanila ni Khavn Dela Cruz kung saan sa isang eksena ay magkasama ang barkada na naninigarilyo at may sinusunog na daga na parang barbecue lang. Maaaring nandito rin sila, hindi ko lang nakikita. Ang amoy ay napakalakas. Masakit sa ilong. Ang mga kaibigan ko'y malapit na sigurong sumuko. Patuloy lang na gumagapang sa aking isipan ang nasusunog na daga ni Khavn. Pakiramdam ko pagdating sa kung saan man kami kakain ay ayoko nang kumain. Kahit pa kinakaya ko ay nawawalan na ako ng gana.
No comments:
Post a Comment