Parang mga pakpak ng anghel ang mga ipinapagpag na tarpaulin dito sa may BF malapit sa tahanan ng aking kaibigan. Sumunod ang nakabibinging katahimakan na hudyat ng paglalakbay ng mga alabok at agiw sa iba't ibang direksyon. Hindi ko alam saan gagamitin ang mga tarp na ito.
Ito rin ang naging hudyat ng paglalakbay ng aking alaala tungo sa isang bagay na matagal ko nang hindi naaalala.
Sa aming maliit na paaralan noon sa New Manila, tinitipid kami ng mga nasa itaas sa sistema kung kaya ang pasilidad ay nasa pinakamababang kalagayan (ang hindi nila tinitipid ay ang kani-kanilang mga dream houses na nagkalat na sa kung saan-saang probinsya). Kaming mga mahihilig maglaro ng football at basketball ay kailangang magtiis sa open court na napakaliit at iisa lamang kung kaya nagkakaroon ng mga mini-riot tuwing hindi magkasundo ang mga tao kung sino ang may karapatang maglaro sa court. Ngunit ang mas masaklap pa sa mga mini-riots ay ang mga hindi matapos-tapos na ulan. Kesyo bagyo o ambon, nabubulabog kaming mga gustong maglaro. Natitigilan kami hindi lang sa pagkakataong makipagmini-riot sa mga hindi namin kaklase pero pati na rin sa aming recreational needs.
Ang solusyon ng mga kukurap-korupt sa taas ay palagyan ng tarpaulin na takip ang open court nang hindi mabulabog hindi lang ang aming paglalaro tuwing break pero pati na rin ang mga P.E. classes na kadalasan ay 80% jogging lang naman dahil tamad ang mga guro. Biruin mo, may dream house sila pero simpleng court namin na kailangan din sa aming pag-aaral, tarpaulin ang solusyon. At ang mga walang hiyang 'to, naisipan pang ilagay na disenyo ang school name at logo. Nagmukha tuloy disenyo lang ito para sa mga dadaang ibon, helicopter o eroplano. Baka call-for-help. SOS namin. Kailangan ng tulong ng mga studyante dahil nginguya na ng mga kumag sa itaas ang aming pera pero tarp lang ng school ang pamprotekta nila sa'min sa ulan. Pluribus Anus.
Alalang-alala ko kung paano kami tuwang-tuwang sinisipa ang mga bola papunta sa punyetang tarpaulin sa taas. Kadalasan pa'y natitipon dito ang tubig-ulan kung kaya't pag hinangin, goodbye OOTD sa kung sinumang nasa ilalim ng tarp.
Pero ang pinakamasaya ay ang nasaksihan kong pagbagsak ng isa sa mga tarp isang araw habang naglalaro kami. Pumiglas ang kabilang parte na nakasabit lamang sa isang mahabang pole at pababa nitong winalis ang mga nagbabasketbol sa kabilang court. Rinig na rinig ko sa kabilang court ang tunog ng tarp na parang mga pakpak ng anghel sa judgment day bago nito tinumba ang isang naglalaro habang napatakbo naman ang iilan.
Kung saan man gagamitin ito ng mamang nagpapagpag dito sa BF, hindi sana makasagabal ang tarp sa kahit na anuman. Tignan niyo ang mga pulitiko, ang daming tarp. Ang sarap sipaan ng bola. Ang sarap pabagsakin.
No comments:
Post a Comment