Dance studio sa 500 Shaw. Naimbitahan lang ng kaibigang ballerina. Wala naman talaga akong interes sa ballet. Gusto ko lang magfeeling Paulo Avelino habang nandito ako.
Noong una ay hindi gaanong kapansin-pansin ang amoy ng lugar. Amoy kahoy. Simple lang. Katulad nung dance room namin dati sa aming pamantasan kung saan kami tinuruan magballroom at maghip-hop. Kunwari na lang may pinatunguhan yun. Naniniwala kasi ang principal namin na importante ang pagsayaw dahil ang mechanics daw ng pagsayaw ay maihahalintulad sa buhay. Dalawang beses ko narinig yung "poetic" (o pwetic) niyang talumpati ukol dito: graduation noong grade 7 at graduation noong 4th year. Bawat taon ata, kailangangv makinig ng mga tao sa kanyang talumpati na ginagamit lang niya upang depensahan ang kanyang paggasta sa isang dance room.
Ngunit 'di nagtagal ay lalo ko pang naalala kung ano talaga ang amoy ng dance room namin noon. Nang matapos ang pageensayo ng mga ballerina, lahat sila'y pawisin na at nagsitanggalan ng mga sapatos ang lahat. Nangamoy ang kanilang mga kili-kiling kanina pa pinagtataas sa kung ano-anong dance moves. Namawis na rin marahil ang kanilang mga anit dahil kanina parang amoy Head & Shoulders pa yung shampoo ng kaibigan ko pero ngayon parang may nagsunog ng patatas sa kanyang bumbunan. Pero ang pinakamalala ay ang amoy ng kanilang mga paa. Ito ang amoy ng medyas ko kapag lumublob ako sa baha. Baka sanay na sila pero ako hindi. Lalo na't ang gaganda nila pero amoy panis ang mga paa nila.
Kinahihiya kong sabihin ngunit ito rin ang nagiging amoy ng dance room namin noon lalo na kapag nananatili kami doon para maghampasan ng exercise mats. Ang alingawngaw ng mga pawis at paang mababaho ay iikot sa buong kwarto.
Iba na ang magiging tingin ko sa mga ballet performances ngayon.
No comments:
Post a Comment