Paglagpas ng tulay ngayong gabi, isa lamang ang maririnig: sutsot sa kadiliman. Aaninagin mo ang karimlan at walang makikita. Hindi mo sila mahahanap. Tinatawag ka nila ngunit hindi nila gustong makita mo sila. Marahil sila'y nahihiya na sa paanyaya nila'y ika'y tumanggi na nang marinig mo pa lang ang kanilang tawag. Kilala mo na rin sila. Hindi na bago ang imahen nila. Inilarawan na sila ng kung sino-sino, sa kung ano-ano at saan-saan. Kalapati, Magdalena, Puta. Naihain na ni Jose Lacaba ang mga ungol nila. Nailatag na ni Erik Matti ang hugis ng kanilang mga puso. Binigyang buhay na ng boses ni Rico Blanco ang magkakamukhang kwento nila habang tinatakpan ng dilim ang kanilang mga mukha.
Hindi ko rin alam kung mga babae ba sila dahil minsan nang natawag ng kasing-kasarian. Ito ang idinidagdag ni Del Mundo sa aklat ni Reyes kung saan simula't sapul ay ang Ligaya ay ibinebenta, sinisira, at sa kahulihan ay mawawala.
Nanlisik muna ang aking mga mata. Alam kong maaaring pinagkakatuwaan lang din nila ako. Napatigil ako sa daan. Tanging ihip ng hangin ang bumuntot sa sutsot na ito. Maaaring nanggaling pa ang ihip na ito mula sa hipan na inudlot ng kanyang dilang humarang sa gitnang ngipin. Hindi man niya ako nahagkan, nahalikan, o napagkakitaan ay naabot niya ako kahit man lang sa kathang-isip na maaaring sa akin lang at hindi mapapasakanya. Wala siguro siyang pakialam o 'di man lang niya napapansin na naramdaman ko ang hangin na maaaring sa kanya pa nanggaling. Itatago ko na lamang ito sa pusong walang alam kung hindi kumawala at mawalan.
No comments:
Post a Comment